شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم، تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.

هر کسی برای خودش خیابانی دارد، کوچه ای ،کافی شاپی و شاید عطری که بعد از سالها خاطراتش،
گلویش را چنگ میزند

کودک که بودم؛
تاب بازی بهانه ی خنده های بلندم بود؛
حالا که بزرگ شده ام؛
چه بیتاب شده ام ...

چی شد که سیگاری شدی ؟

یه شب بارون میومد… خیلی تنها بودم...!!!

چی شد که ترک کردی؟
...
یه شب بارون میومد… دیگه تنها نبودم...!!!

چی شد الکلی شدی و سیگار رو دوباره شروع کردی؟

...

یه شب بارون میومد… دوباره تنها شدم...!!!

چی شد آوردنت اینجا، بستریت کردن؟

یه شب بارون میومد...خیلی تنها بودم...تو خیابون دیدمش…


اون تنـــــــها نبـــــــود.......!!!!!!!!!!!!

روزهايي که بي تو مي گذرد
گرچه با ياد توست ثانيه هاش
آرزو باز ميکشد فرياد
در کنار تو مي گذشت ايکاش

فريدون مشيري

  چرخ گردون چه بخندد چه نخندد تو بخند، مشكلي گرچه تو را راه ببندد تو بخند، غصه ها فاني و باقي، همه زنجير به هم، گردلت از ستم و غصه برنجد تو بخند. انشاالله هميشه لبتان خندان بماند.

هوا پر شده از دوستت دارم هايي كه به بادها سپرده ام، كاش پنجره ات بازباشد.

درغروب سخت دنیا یاد یاران میکنم
درکویر خشک و سوزان رقص باران میکنم
زندگی مرگ است و مرگ هم زندگی
پس درود برمرگ و مرگ بر زندگی

هیچ کس در این دنیا بامن یار نبود

هیچ کس مانند من تنها نبود

هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت

بلکه دردی نیزبر دردم گذاشت

هیچ کس درد من را باور نکرد

خطی از شعر مرا از بر نکرد

هیچ کس معنی آزادی نگفت

دروجودم ردپایش رانشست

هیچکس آن یار دلخواهم نشد

هیچ کس جزمن چنین مجنون نبود

« ترن» آهسته می لغزید و می برد  

نگاه حسرت آلودی به همراه 

«خداحافظ»! لبی جنبید و گفتی